این مهاجم اورگوئه‌اى اگر چه در دیدار تیم ملى کشورش در مقابل بولیوى در دور اول ۴ گل از هشت گل اروگوئه را وارد دروازه حریف کرد، اما گل سرنوشت‌سازش را در روز ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۵۰ به ثمر رساند.

در این روز ۲۰۰ هزار نفر در استادیوم عظیم “ماراکانا” جمع شده بودند تا شاهد پیروزى تیم ملى برزیل بر اروگوئه در دیدار نهایی جام جهانى باشند.

تا دقیقه ۶۶ هم همه چیز بر وقف مراد پیش مى‌رفت، چون تا آن لحظه برزیل با تک‌گل فریاسا از اروگوئه جلو بود. در دقیقه ۶۶ شیافینو گل تساوى را به ثمر رساند و استادیوم را با این گل غرق در سکوت کرد.

۵ دقیقه بعد گیگیا، یکى از دیگر ستارگان اروگوئه گل دوم این تیم را به ثمر رساند و شکست برزیل را قطعى کرد. میزبان این بازی‌ها در غم و ماتم فرو رفت و اروگوئه با درخشش شیافینو عنوان قهرمانى جهان را جشن گرفت.

این بازیکن استثنایى در سن ۱۸ سالگى فوتبالیست حرفه‌اى شد و در بیست سالگى براى اولین بار در پیراهن تیم ملى کشورش پا به زمین گذاشت. او در ۲۱ بازی ملی برای اروگوئه، هشت گل به ثمر رساند.

“زیانی جبران‌ناپذیر”

شیافینو در سال ۱۹۵۴ در ازاى ۷۲ هزار پوند انگلیس که براى آن زمان مبلغى هنگفت بود، اروگوئه را به مقصد ایتالیا ترک کرد تا به باشگاه پرآوازه آ ث میلان بپیوندد.

یکی از روزنامه‌های اروگوئه در آن زمان این انتقال را “زیانی جبران‌ناپذیر” توصیف کرد و نوشت: «خدای فوتبال ما را ترک گفته است.»

شیافینو با تکنیک و بازی فوق‌العاده‌اش به سرعت در ایتالیا زبانزد همگان شد، به‌طوری که حتی تحسین بازیکنان حریف را برمی‌انگیخت. او در نخستین سال حضور در آ ث میلان به قهرمانی ایتالیا دست یافت و در سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۹ این موفقیت را تکرار کرد.

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

چزاره مالدینی، ملی‌پوش و سرمربی اسبق تیم ملی ایتالیا که با شیافینو در باشگاه آ ث میلان توپ می‌زد، زمانی درباره شم گلزنی این مهاجم خطرناک گفته بود: «در سر شیافینو مغز نیست، بلکه یک رادار کارگذاری شده است!»

ناگفته نماند که شیافینو ایتالیایی‌تبار بود و پس از تغییر تابعیتش ۴ بازی ملی نیز در بین سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۸ برای لاجوردی‌پوش‌های ایتالیا انجام داد. شیافینو در نوامبر سال ۲۰۰۲ در سن ۷۷ سالگی درگذشت.

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در واپسین ساعات باقی‌مانده از این آتش‌بس اعلام کرد که به درخواست شماری از مقام‌های پاکستان، از سرگیری احتمالی حملات به جمهوری اسلامی را به‌طور موقت متوقف و آتش‌بس را تمدید کرده است.

در این بین، مذاکرات میان جمهوری اسلامی و آمریکا با میانجی‌گری پاکستان نیز بی‌نتیجه پایان یافت.

در هفته‌های گذشته تنش‌ میان دو کشور بر سر کنترل تنگه هرمز بالا گرفته است. تهران از زمان آغاز جنگ تا کنون این آب‌راه مهم بین‌المللی را مسدود کرده است؛ اقدامی که بویژه به‌دلیل پیامدهای آن بر اقتصاد جهانی، به تنش میان تهران و بسیاری از دیگر کشورها نیز انجامیده است.

بسیاری از ناظران و تحلیلگران مستقل، آتش‌بس کنونی میان تهران و واشنگتن را “شکننده” می‌دانند.

آخرین خبرها از تحولات جنگ را از اینجا دنبال کنید: جنگ آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران

چین خواهان افزایش تلاش‌های میانجی‌گرانه پاکستان در جنگ ایران شد
به گزارش شین‌هوا، خبرگزاری دولتی چین، وانگ یی، وزیر امور خارجه این کشور در گفت‌وگو با اسحاق دار، همتای پاکستانی خود از اسلام‌آباد خواست تا تلاش‌های میانجی‌گرانه خود میان تهران و واشنگتن برای فیصله دادن به جنگ ایران را افزایش دهد.

وزیر خارجه چین این خواست را سه‌شنبه ۱۲ مه (۲۲ اردیبهشت) پیش از سفر دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا به پکن مطرح کرد.

بنا بر این گزارش، وانگ یی در دیدار با وزیر خارجه پاکستان همچنین تصریح کرد، اسلام‌آباد باید به طور شایسته و مناسب به مسائل مربوط به بازگشایی تنگه هرمز بپردازد.

شین‌هوا همچنین گزارش داد که وزیر خارجه چین در تماس تلفنی خود با اسحاق دار تصریح کرد که پکن از اسلام‌آباد در راستای تلاش‌های میانجی‌گرانه پاکستان پشتیبانی خواهد کرد.

چین که از خریداران مهم نفت جمهوری اسلامی است، خواهان یافتن راه‌حلی دائمی برای پایان جنگ ایران است.

دونالد ترامپ، رئیس ‌جمهور آمریکا روز چهارشنبه ۱۳ مه (۲۳ اردیبهشت) برای انجام ملاقاتی رسمی وارد پکن می‌شود. سفر او قرار بود در ماه مارس صورت بگیرد اما به دلیل آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی به تاخیر افتاد.

ترامپ در آغاز این سفر برای دیدار و گفت‌وگو با با شی جین‌پینگ، رئیس ‌جمهور چین، اختلافات خود با شی بر سر جنگ آمریکا با ایران را کم‌اهمیت جلوه داد. ترامپ پیش از این تلاش کرده بود شی را تحت فشار قرار دهد تا از نفوذ قابل‌توجه چین استفاده کرده و ایران را به پذیرش شروط آمریکا برای پایان دادن به جنگ یا باز کردن تنگه هرمز ترغیب کند.

رئیس‌ جمهور آمریکا افزود: «ما موضوعات زیادی برای گفت‌وگو داریم. راستش را بخواهید، نمی‌گویم ایران یکی از آن‌هاست، چون ما ایران را تا حد زیادی تحت کنترل داریم.»

بنا بر ارزیابی او، آمریکا در خصوص ایران به هیچ کمکی نیاز ندارد و “به هر شکلی پیروز خواهد شد، خواه به شکل مسالمت‌آمیز ،خواه به صورتی دیگر”.

وزارت دفاع آمریکا: هزینه جنگ با ایران به حدود ۲۹ میلیارد دلار رسیده است
وزارت دفاع ایالات متحده، پنتاگون، در تازه‌ترین ارزیابی خود هزینه‌ آمریکا در جنگ با ایران را ۲۹ میلیارد دلار اعلام کرد.

مقامات این وزارتخانه این آمار جدید را سه‌شنبه ۱۲ مه (۲۲ اردیبهشت) در جلسه استماع بودجه در کنگره ارائه کردند. این رقم اعلام شد، حدود ۴ میلیارد دلار بیشتر از مبلغی است که پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا پیشتر در اواخر ماه آوریل اعلام کرده بود.

جولز هرست، رئیس امور مالی وزارت دفاع آمریکا که در این جلسه حضور داشت ضمن اشاره به ارزیابی اولیه هگست در کنگره گفت، تخمین نخستین که در ۲۹ آوریل اعلام شد، بر ۲۵ میلیارد دلار بالغ می‌شده، اما این رقم با توجه به به‌روزرسانی‌ “هزینه‌های تعمیرات و جایگزینی تجهیزات” اکنون ۲۹ میلیارد دلار برآورد می‌شود.

پنتاگون در حال حاضر تلاش می‌کند افزایش قابل‌توجهی را برای بودجه دفاعی به تصویب برساند. لایحه بودجه دولت ترامپ برای سال مالی ۲۰۲۷ حدود یک و نیم تریلیون دلار هزینه دفاعی پیش‌بینی کرده است.

ترامپ: عواقب اقتصادی در تصمیمات مربوط به ایران نقشی ندارد
دونالد ترامپ در حاشیه سفرش به چین در پاسخ به پرسش یکی از خبرنگاران در این مورد که آیا وضعیت اقتصادی و مالی شهروندان آمریکایی انگیزه‌ای برای او به منظور رسیدن توافق با ایران است گفت، نگرانی‌های اقتصادی آمریکایی‌ها تصمیم‌گیری‌های او درباره جنگ ایران را تغییر نمی‌دهد.

رئيس‌ جمهور آمریکا تأکید کرد، جلوگیری از دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای از “اولویت مطلق” برخوردار است و مسئله عواقب اقتصادی “حتی ذره‌ای” نقش بازی نمی‌کند.

ترامپ تصریح کرد: «من فقط به یک مسئله فکر می‌کنم و آن اینکه نمی‌توانیم به ایران اجازه دسترسی به سلاح هسته‌ای را بدهیم.»

آمریکا در ماه آوریل شاهد بیشترین افزایش قیمت‌ها در طی سه سال گذشته بوده است.

بنا بر داده‌های سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا، مدت زمانی که جمهوری اسلامی برای ساخت سلاح هسته‌ای به آن نیاز دارد، کماکان بر ۹ ماه تا یک سال بالغ می‌شود.

ترامپ پیش از آن آغاز سفرش به چین تصریح کرده بود، فکر نمی‌کند که آمریکا “در خصوص ایران به کمکی نیاز داشته باشد.» او افزوده بود: «ما به هر شکلی که بشود پیروز خواهیم شد. یا به شکل مسالمت‌آمیز پیروز می‌شویم یا به صورت دیگری.»

رئیس ‌جمهور آمریکا در ادامه با اشاره به این که توان نظامی جمهوری اسلامی در جریان حملات آمریکا بین رفته است، هشدار داد: «ایران یا کار درست را انجام خواهد داد یا این که ما کار را تمام خواهیم کرد.»

اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه‌ وله

رئیس‌جمهور آمریکا روز دوشنبه ۱۱ مه در گفت‌وگو با شبکه فاکس‌نیوز و همچنین در دفتر بیضی کاخ سفید، لحنی تندتر از هفته‌های گذشته اتخاذ کرد.

او گفت آتش‌بس میان واشنگتن و تهران اکنون “در وضعیت احتضار” قرار دارد و شرایط را به بیماری تشبیه کرد که پزشکان تنها “یک درصد شانس زنده ماندن” برای او قائل هستند.

ترامپ همچنین اعلام کرد در حال بررسی ازسرگیری پروژه “آزادی” است؛ عملیاتی که ابتدا برای اسکورت کشتی‌ها در تنگه هرمز طراحی شده بود، اما به گفته او در صورت اجرا این بار “فراتر از همراهی کشتی‌ها” خواهد رفت.

بیشتر بخوانید:وقتی راه دریا بسته می‌شود؛ محاصره‌ای که به زندگی مردم رسیده است

او هنوز تصمیم نهایی خود را اعلام نکرده، اما همین ابهام، گمانه‌زنی‌ها درباره گزینه‌های بعدی آمریکا را افزایش داده است.

آتش‌بس شکننده و سایه بازگشت جنگ

اظهارات تازه ترامپ نشان می‌دهد واشنگتن فعلا میان دو مسیر حرکت می‌کند؛ فشار برای توافق یا آماده‌سازی برای تشدید تنش.

ترامپ می‌گوید ایران تصور می‌کند او “خسته می‌شود” یا “تحت فشار قرار می‌گیرد”، اما تاکید کرده که “هیچ فشاری” وجود ندارد و آمریکا به “پیروزی کامل” خواهد رسید.

در همین حال، او به اختلافات داخلی جمهوری اسلامی نیز اشاره کرده و گفته بخشی از حاکمیت ایران خواهان توافق است، اما “دیوانه‌ها” می‌خواهند جنگ ادامه پیدا کند.

این لحن، از نگاه برخی تحلیلگران، فقط بخشی از جنگ روانی نیست. هم‌زمان با این تهدیدها، آمریکا حضور نظامی خود را در منطقه حفظ کرده و گزینه‌های نظامی همچنان روی میز باقی مانده‌اند.

رضا طالبی، تحلیلگر مسائل ایران و کارشناس امور بین‌الملل، معتقد است وضعیت کنونی بیش از آنکه به سمت صلح پایدار حرکت کند، وارد مرحله‌ای از “نه جنگ، نه صلح” شده است.

او به دویچه‌وله می‌گوید: «ترامپ کاملا غیرقابل پیش‌بینی است و پیدا کردن منطق ثابت در استراتژی او تقریبا ناممکن شده. آمریکا ابتدا از تغییر رژیم صحبت کرد، بعد نابودی نیروی دریایی ایران را هدف قرار داد و سپس جلوگیری از دستیابی ایران به بمب اتم را هدف اصلی اعلام کرد، اما هیچ‌کدام به‌طور کامل محقق نشده است.»

به گفته طالبی، همین وضعیت می‌تواند به سیاستی فرسایشی تبدیل شود؛ یعنی ادامه فشار اقتصادی و دریایی بدون ورود فوری به جنگی تمام‌عیار.

بیشتر بخوانید:زندگی در تعلیق؛ فشار روانی و اجتماعی وضعیت “نه جنگ، نه صلح” در ایران

او می‌گوید: «بسته ماندن تنگه هرمز بدون یک درگیری قطعی، در واقع نوعی تست تاب‌آوری ایران و جهان است؛ یک بازوی کشتی که باید دید کدام طرف زودتر عقب‌نشینی می‌کند.»

تنگه هرمز؛ ابزار فشار یا جرقه بحران بزرگ‌تر؟

در هفته‌های اخیر، تنگه هرمز دوباره به مرکز تنش‌ها تبدیل شده است. حدود یک‌پنجم نفت جهان از این مسیر عبور می‌کند و هرگونه اختلال طولانی در آن می‌تواند بازار جهانی انرژی را دچار بحران کند.

ترامپ اکنون از گسترش پروژه “آزادی” صحبت می‌کند؛ طرحی که پیش‌تر برای حفاظت از کشتی‌های تجاری آغاز شد، اما برخی تحلیلگران معتقدند نسخه جدید آن می‌تواند به معنای تشدید محاصره دریایی ایران باشد.

مهدی نخل احمدی، روزنامه‌نگار، معتقد است آمریکا فعلا تلاش می‌کند میان فشار حداکثری و دیپلماسی تعادل ایجاد کند.

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

او می‌گوید: «واشنگتن فعلا ترجیح می‌دهد فشار حداکثری را با باز نگه داشتن مسیر مذاکره ترکیب کند. سفر پیش‌روی ترامپ به چین هم مهم است، چون هر بحران بزرگ در خلیج فارس مستقیما بر اقتصاد چین اثر می‌گذارد.»

به گفته او، اکنون نوعی “توازن وحشت” میان ایران، آمریکا و اسرائیل شکل گرفته است؛ وضعیتی که در آن هیچ طرفی به‌دنبال جنگ تمام‌عیار نیست، چون هزینه آن می‌تواند از کنترل خارج شود.

او می‌گوید: «ایران توان ایجاد اختلال در تنگه هرمز را دارد، اما این کنترل مطلق نیست. خود ایران هم به همین مسیر وابسته است. به همین دلیل، هرمز بیشتر ابزار بازدارندگی است تا یک برگ برنده قطعی.»

آیا ترامپ به سمت عملیات نظامی می‌رود؟

در واشنگتن، بخشی از جمهوری‌خواهان نزدیک به ترامپ آشکارا از تشدید فشار حمایت می‌کنند. برخی مقام‌های آمریکایی نیز گفته‌اند نیروهای ایالات متحده آماده‌اند در صورت صدور دستور، عملیات گسترده علیه ایران را از سر بگیرند.

تحلیلگران می‌گویند یکی از گزینه‌های احتمالی ترامپ می‌تواند حمله محدود به زیرساخت‌های ایران باشد؛ به‌ویژه اهدافی که به گفته مقام‌های آمریکایی در حملات قبلی نابود نشده‌اند.

ترامپ خود نیز اخیرا گفته بود آمریکا “اهداف دیگری” در ایران دارد که می‌تواند آن‌ها را هدف قرار دهد.

رضا طالبی هشدار می‌دهد که ادامه وضعیت فعلی می‌تواند در نهایت به عملیات گسترده‌تری منجر شود.

او می‌گوید: «تجمیع نیروهای ویژه آمریکا و ناوگان دریایی و هوایی در منطقه ممکن است زمینه‌ساز بحث مداخله وسیع‌تر شود؛ از بنادر و تنگه هرمز گرفته تا جزایر استراتژیک.»

به گفته او، هرچند احتمال مداخله زمینی پایین است، اما شرایط کنونی می‌تواند احتمال آن را افزایش دهد.

در همین حال، اسرائیل نیز از پایان زودهنگام بحران حمایت نمی‌کند.

طالبی معتقد است تل‌آویو مایل است ایران در وضعیت فرسایشی و دائما آسیب‌پذیر باقی بماند؛ وضعیتی که امکان حملات مکرر و فشار دائمی را فراهم کند.

در ایران، هم‌زمان با ادامه تنش‌ها، نگرانی‌های اقتصادی و اجتماعی نیز افزایش یافته است.

طالبی می‌گوید خسارت‌های اقتصادی جنگ و بحران اخیر بسیار سنگین بوده و به زیرساخت‌های انرژی، حمل‌ونقل و اقتصاد ایران آسیب جدی وارد شده است.

او هشدار می‌دهد ادامه وضعیت فعلی می‌تواند بحران‌های اجتماعی را تشدید کند و حتی زمینه ناآرامی‌های گسترده‌تر را فراهم سازد.

در سوی دیگر، ترامپ نیز تحت فشار داخلی قرار دارد. او نمی‌تواند بدون یک دستاورد مشخص، پایان بحران را اعلام کند؛ به‌ویژه در آستانه رقابت‌های سیاسی و انتخاباتی آمریکا.

مهدی نخل احمدی می‌گوید: «ترامپ به یک کارت برنده نیاز دارد؛ یا از طریق توافق یا از طریق تشدید تنش و عملیات محدود نظامی.»

به گفته او، اگر مذاکرات کاملا شکست بخورد، احتمال بازگشت حملات نظامی کوتاه و ضربتی افزایش پیدا می‌کند، هرچند چنین سناریویی می‌تواند کل منطقه و اقتصاد جهانی را وارد دوره‌ای تازه از بی‌ثباتی کند.

فعلا هیچ‌کدام از طرف‌ها از مواضع خود عقب ننشسته‌اند؛ ایران می‌گوید خواهان “توافق پایان جنگ” است، نه تکرار چرخه جنگ و مذاکره. آمریکا نیز تاکید می‌کند تا زمانی که اهدافش محقق نشده، گزینه حمله همچنان وجود دارد.

در چنین فضایی، منطقه در وضعیتی معلق قرار گرفته؛ نه صلحی واقعی برقرار است و نه جنگی که بتوان پایانش را پیش‌بینی کرد.

این درخواست در پی افزایش نگرانی از وخامت سریع وضعیت جسمانی نرگس محمدی و انتقال او از زندان زنجان به بیمارستانی در تهران مطرح شده است.

در بیانیه‌ای که امروز سه‌شنبه ۱۲ مه (۲۲ اردیبهشت) منتشر شد، ۱۱۲ برنده جایزه نوبل از مقام‌های جمهوری اسلامی و جامعه جهانی خواستند تا “بی‌درنگ” برای آزادی نرگس محمدی و تضمین دسترسی مداوم او به درمان پزشکی اقدام کنند.

هشدار درباره خطر جانی و محرومیت درمانی

نرگس محمدی که در سال ۲۰۲۳ به دلیل دهه‌ها فعالیت در دفاع از حقوق زنان در ایران برنده جایزه نوبل صلح شده بود، یکشنبه گذشته ۲۰ اردیبهشت، به دلیل وضعیت بحرانی جسمانی‌اش جهت درمان تخصصی با آمبولانس به بیمارستان پارس تهران منتقل شد.

اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه‌ وله

این فعال حقوق بشر که در دوران بازداشت دچار کاهش شدید وزن، فشار خون ناپایدار و علائم جدی قلبی شده بود، پس از یک حمله قلبی احتمالی، در سلول خود بیهوش پیدا شد.

از آنجا که انتقال نرگس محمدی به بیمارستان تنها وقفه‌ای موقت در دوران حبس او محسوب می‌شود، نزدیکانش نگران بازگرداندن مجدد او به زندان، در صورت بهبود وضعیت جسمانی‌اش هستند.

برندگان جایزه نوبل خواستار آزادی فوری نرگس محمدی و لغو تمامی اتهام‌ها علیه او شده‌اند. آنها در بیانیه مشترک خود گفته‌اند: «کارشناسان پزشکی هشدار می‌دهند که جان او ممکن است در معرض خطری قریب‌الوقوع باشد.» این بیانیه همچنین تأکید کرده است که محمدی در ماه‌های گذشته در زندان از دسترسی به درمان تخصصی محروم بوده است.

امضاکنندگان این بیانیه شامل ۲۶ برنده نوبل شیمی، ۱۲ برنده نوبل اقتصاد، ۵ برنده نوبل ادبیات، ۲۹ برنده نوبل پزشکی، ۱۱ برنده نوبل صلح و ۲۹ برنده نوبل فیزیک هستند. از جمله امضاکنندگان می‌توان به آنی ارنو، نویسنده سرشناس فرانسوی، و جان مکسول کوتسی، نویسنده نامدار آفریقای جنوبی، اشاره کرد.

“جان او به مویی بند است”

جودی ویلیامز، فعال آمریکایی منع به‌کارگیری مین‌های ضدنفر که در سال ۱۹۹۷ برنده جایزه نوبل صلح شد، به روزنامه گاردین گفته است نرگس محمدی «هرگز نباید تا آستانه مرگ کشانده می‌شد.» او افزود: «هیچ‌کس، در هیچ کجا، نباید به خاطر اعتراض مسالمت‌آمیز یا دفاع از حقوق بشر زندانی شود.»

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

توکل کرمان، روزنامه‌نگار یمنی و برنده جایزه نوبل صلح سال ۲۰۱۱ نیز در گفت و گو با گاردین، محمدی را “صدای بی‌باک زنانی که در برابر سرکوب مقاومت می‌کنند و خواهان آزادی هستند” توصیف کرد.

کرمان گفت: «هیچ زندانی نمی‌تواند مبارزه برای کرامت و عدالت را خاموش کند. نرگس باید آزاد شود و جهان باید همچنان در کنار زنان ایران بایستد.»

علی رحمانی، فرزند نرگس محمدی نیز که در پاریس زندگی می‌کند، به این روزنامه بریتانیایی گفته است: «تعلیق موقت حکم مادرم به هیچ وجه کافی نیست. پس از سال‌ها حبس، سلول انفرادی و محرومیت سیستماتیک از درمان پزشکی، جان او دیگر به مویی بند است.»

فرزند این زندانی سیاسی افزود: «ما نمی‌خواهیم که او فقط چند روز از سلول بیرون باشد؛ ما خواهان پایان دائمی این آزار و اذیت قضایی هستیم. مادرم به آزادی بی قید و شرط و مراقبت‌های تخصصی طولانی‌مدت نیاز دارد، بدون سایه بازگشت به محیطی که نزدیک بود جانش را بگیرد.»

نرگس محمدی بارها به دلیل فعالیت‌های مدنی خود، از جمله کارزارهایش علیه مجازات اعدام و حجاب اجباری در ایران، بازداشت شده است. او در مجموع در چندین پرونده به بیش از ۴۴ سال زندان و ۱۵۴ ضربه شلاق محکوم شده است.

saman.mobasher…

س., 05/12/2026 – 01:30